نجواهای مخفی

نمی دانم که آیا می دانی تقصیر من نبود؟ تقصیر من نبود که ناگهان آن تقویم خاکستری-صورتی رنگ پیدا شد. و من تنها چند شعر بر روی صفحات ان نوشتم.تقصیر من نبود که درست چند روز بعد از پیدا شدن تقویم خاکستری-صورتی رنگ تمام نوشته هایی که دوست داشتم گم شد. و تمام آنچه سهم من از نوشتن بود از من گرفته شد. تقصیر من نبود که دیگر پولی برای خرید روزنامه و مجله نماند و اگر هم ماند روزنامه ومجله ای نماند. باور کن تقصیر من نبود که تو ننوشتن را تمرین می کردی و من ننوشتن را می نوشتم و تنها او اجازه ی نوشتن داشت همان او که به تو مشق ننوشتن را داد و گفت اگر تمرین نکنی باز هم جریمه ات می کنم و تمام ورق های تو شامل ننوشتن شد.

باور کن تقصیر من نبود اگر تقویم طوسی-صورتی رنگ وسعتش فراتر از تمام سایت ها و وبلاگ ها و ایمیل ها برایم شد. باور کن این را باور کن در تقویم من مدینه فاضله از هر جایی بیشتر  جاری هست. حالا اگر همه این ها را باور کردی و از تقصیر من گذشتی بیا دست من را بگیر ، تا با هم در تقویم طوسی- صورتی رنگ من زندگی کنیم. نه کار می خواهد نه همت تنها جرعه ای امید برای زندگی کردن در این تقویم بس است.

قرار این بود که بیاد دنبالم تا با هم به انقلاب بریم. کار مهمی داشتم و بر قول او حساب کردم. چند ساعت صبر کردم. با موبایلش هم نمی توانستم تماس بگبرم. هیج خبری نبود. کمی خسته بودم . خوابیدم. وقتی بیدار شدم هوا تاریک بود. وای هنوز نیومده بود. نگران شدم. بالاخره با بدیختی تونستم باهاش تماس بگیرم.بگذریم که احساس کردم مقصر منم نه اون. اما کشف کردم در کل یادش رقته بود. بغض کردم. تصمیم گرفتم باهاش قهر کنم.
اما الان تو اوج دلخوری یک جرقه به ذهنم خورد. این روزها من باید به زندگی آیندم بیشتر فکر کنم. در حال حاضر به این فکر می کنم من تو سن بیست و دو سالگی می تونم با کسی ازدواج کنم که شاید تا پاسی از شب درگیر کار باشه و نتونه وقت زیادی و صرف من بکنه یا اینکه باید به کسی فکر کنم که بیشتر وقتش و با من هست و وقت کافی برای تفریح در کنار همسرش و داره.
از طرفی من نیازمند همسری هستم که به او تکیه کنم از او بیاموزم و باور کنم او یک مرد است. و برایم سخت است که همیشه در هراس آینده ام باشم و تمام زندگیم صرف هل دادن شوهرم باشد.
آبا من باید تحمل خودم و افزایش یدم و از بعضی تفریحات در زندگی بگذرم یا از جونی ام بهره ببرم و آینده را به خدا بسپرم.آیا بهتر نیست به دنبال ایده آل ها در کنار یک مرد موفق بدوم یا به دور از ایده آل ها در کنار همسرم تفریح کنان قدم بزنم

…………………….
(برای فرد مذکور یک اتفاق ناگهانی پیش آمد که امیدوارم به خیر تموم بشه)

چه می شود کرد وقتی قدرت ننوشتن نداری. وقتی کلمات و جملات شروع به طنازی می کنند چاره ای وجود ندارد جز اینکه به دنبال مکانی باشی تا در آن اجازه نوشتن داشته باشی.

از صدای پرندگان در صبحدم  بنویسی که برای تو اذان می خوانند. از رقص شاخه های درختان بنویسی . از شکوفه های تازه روییده شده بنویسی. از آسمان آبی بنویسی. از پسرکی بنویسی که حاجی فیروز شده بود ولی بندری می رقصید. از دخترکی بنویسی که  پوست گونه هایش خشک شده بود و پاهایش را از سرما جمع کرده بود و فال می فروخت. از مادری بنویسی که به خاطر خطای کوچک پسرکش او را نیشگون می گیرد و گویا گریه ی پسرک گریه ی مادر است. از پدری بنویسی که دست کودک دو ساله خود را گرفته و در امتداد بزرگراه چمرن با هم قدم می زنند.

از خودت بنویسی و دلمشغولی هایت . و خجالت نکشی و بگویی بعضی اوقات خدا را در سختی روزگار گم می کنی. اما او خود را در قلب تو جای می دهد با تمام وسعت و بزرگیش